0.1°C

Pozytywne aspekty stosowania resztek pożniwnych fot. Paweł Pąk

Pozytywne aspekty stosowania resztek pożniwnych

Napisał  Sie 14, 2018

Resztki roślinne, które pozostają po żniwach, mogą być źródłem substancji organicznej oraz makro- i mikroelementów w wierzchniej warstwie gleby.

W razie niskiego nawożenia mineralnego, substancje zawarte w resztkach są ważnym elementem bilansu składników pokarmowych gleby i roślin.

Resztki roślinne są rozkładane przez mikroorganizmy bytujące najliczniej w powierzchniowej warstwie gleby tj. od 0 do 5 cm głębokości, dostarczając roślinom cenne substancje odżywcze, które wspomagają jej prawidłowy wzrost i rozwój, w tym sole mineralne i witaminy.

Należy nadmienić, że stosunek dostarczanych substancji ściśle koreluje z poziomem uwilgotnienia gleby – najwyższą zawartość azotu, fosforu i potasu w resztkach pożniwnych obserwuje się, gdy uwilgotnienie gleby wynosi od 40 do 70% oraz zawartością pierwiastków mineralnych w biomasie upraw polowych, które są głównie modyfikowane przez czynniki glebowe, klimatyczne i hodowlane.

Warto nadmienić, że podstawowym surowcem uważanym za cenne źródło makro- i mikroelementów jest kukurydza. Resztki pożniwne uzyskane z kukurydzy, obejmujące łodygi z liśćmi, rdzenie kolbowe (osadki), liście okrywowe kolb oraz odpady powstałe w czasie suszenia ziarna, budzą szerokie zainteresowanie wśród producentów rolnych.

Gatunek ten w odróżnieniu od innych europejskich roślin surowcowych, posiada wysoki potencjał plonowania oraz wytwarza względnie dużą ilość resztek pożniwnych, których plon suchej masy waha się w granicach 10-15t⋅ha-1.

Ponadto, warto zwrócić uwagę na resztki roślinne pochodzące z uprawy roślin strączkowych, gdyż są one bardziej wartościowe niż zbóż, ponieważ odznaczają się wąskim stosunkiem C : N (węgla do azotu).

Co więcej, resztki pozostawione po zbiorze słomy również przynoszą korzystny wpływ na właściwości gleby oraz pośrednio na wzrost i plonowanie rośliny następczej.

Przykładem może być pszenica jara, która odznacza się dość znaczącą zawartością azotu, fosforu, magnezu – korzenie –, potasu i wapnia – części nad- i podziemne.

(rup) Anna Bluszcz

Doktorantka III roku
Katedra Mikrobiologii Ogólnej i Środowiskowej
Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu

reklama reklama reklama reklama reklama